Σήμερα βρέθηκα στην έκθεση Web World Expo 2009, με το freestuff.gr, το οποίο διοργάνωσε σχετικό meeting.
Η έκθεση πολύ μικρή, ακόμα και για B2b event. Πιο πολύ συνάντηση φίλων μου θύμισε.
Κλασικά περάσαμε από το περίπτερο της Datahost, αλλά και από το techblog.gr. Ωραίες γνωριμίες από το freestuff.gr και καφεδάκι μαζί με τον Titana του pestaola.gr και φυσικά τη Χριστίνα (που έχει το beautymakeup.gr).
Δεν ξέρω όμως αν η έκθεση θα γίνει και του χρόνου…
Το τελευταίο διάστημα ασχολούμαι με μια ταινία μικρού μήκους, για την οποία κάνω το βοηθό σκηνοθέτη. Με άλλα λόγια βοηθάω τη φίλη μου, Ηρώ Γλαρού, η οποία αντίστοιχα με είχε βοηθήσει στο Ikarian Gangster.
Βέβαια η διαφορά στις 2 ταινίες είναι τεράστια, αφού το ένα είναι 100% ερασιτεχνικό, ενώ αυτό που κάνουμε τώρα έχει τελείως διαφορετικό στήσιμο, πιο οργανωμένη δουλειά, με σωστό εξοπλισμό κ.λ.π.
Η ταινία είναι αγγλόφωνη. Δεν ξέρουμε πότε θα είναι έτοιμη, γιατί προτιμήσαμε να τη γυρίσουμε με χαλαρό χρονοδιάγραμμα, ώστε να περάσουμε και καλά κατά τη διάρκεια της δημιουργίας της.
Τα πρώτα γυρίσματα έχουν γίνει ήδη στην Ανάβυσσο, αν και βέβαια έχουμε ακόμα πολλά μπροστά μας.
Ελπίζω σύντομα να μπορέσω να ανεβάσω κάποιο υλικό παραπάνω, όπως κάποιο Making of video ή μερικές πληροφορίες για το σενάριο. Όμως είναι ακόμα πολύ νωρίς.
Για την ταινία έχει γράψει και η Χριστίνα εδώ, η οποία είναι υπεύθυνη για το make-up των ηθοποιών.
Με την επιδότηση από τη Vodafone πήρα δωρεάν μια νέα συσκευή, την οποία θα χρησιμοποιήσω για ένα δεύτερο νούμερο, αφού το iPhone δεν το αλλάζω 😉
Είναι το LG GW520. Αρκετά συμπαθητικό, πολύ καλό για μηνύματα/email λόγω του qwerty slide out πληκτρολογίου του, ενώ παράλληλα έχει και οθόνη αφής.
Το user interface έχει αρκετό ενδιαφέρον, με μια επιλογή τύπου desktop με gadgets και μια επιλογή για να εμφανίζει τις επαφές σε ένα εικονικό πάρκο, προσπαθώντας να δώσει μια αίσθηση social networking. Βέβαια το βρίσκω λίγο δύσκολο στη χρήση, αλλά ίσως είναι και θέμα συνήθειας.
Μεγάλο μείον είναι η έλλειψη wifi. Έχει πολλές λειτουργίες σχετικές με το internet, και με αυτό το πληκτρολόγιο βολεύει, αλλά αφού έχω dataplan μόνο στο βασικό μου νούμερο, πρακτικά δεν θα μπορώ να τις εκμεταλλευτώ.
Πριν από δύο μέρες έγινα μάρτυρας ενός τροχαίου.
Σε ένα φανάρι, καθώς είχε κόκκινο, τα αυτοκίνητα ήταν σταματημένα μπροστά και ένας νεαρός με μηχανάκι προχωρούσε ανάμεσα στα σταματημένα αυτοκίνητα για να βρεθεί μπροστά. Σιγά – σιγά, με το κράνος του, προσεκτικά κ.λ.π.
Ξαφνικά, μια κυρία άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού σε ένα αυτοκίνητο, χτυπώντας τον νεαρό, ο οποίος έπεσε σε διπλανό αυτοκίνητο. Όχι με φόρα, αφού πήγαινε σιγά, όμως αμέσως άρχισε να ζητάει βοήθεια, πηγαίνοντας μόνος του μέχρι το πεζοδρόμιο.
Παρά το ότι το μέρος ήταν γεμάτο κόσμο και οι ιδιοκτήτες / εργαζόμενοι από τα διπλανά μαγαζιά είχαν βγει έξω, τελικά βρεθήκαμε μόνο 2-3 άτομα που έτρεξαν να βοηθήσουν.
Πήγα και προσπάθησα να τον βοηθήσω να κατέβει από το μηχανάκι. Νόμιζα ότι είχε χτυπήσει το πόδι του, και σίγουρα το να πέσει και από το μηχανάκι ή να πέσει το μηχανάκι πάνω του θα ήταν ότι χειρότερο. Δυστυχώς κατάλαβα ότι ο άνθρωπος ούρλιαζε γιατί του είχε κοπεί το ένα δάχτυλο από το χέρι. Υποθέτω ότι η πόρτα χτύπησε στο χέρι του όπως άνοιγε. Εγκληματικό!
Τελικά η κυρία που τον χτύπησε τον έβαλε στο αυτοκίνητό της και πήγανε στο νοσοκομείο. Ελπίζω ότι το παιδί είναι καλά τώρα, ξέρω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις αν πας εγκαίρως το πρόβλημα διορθώνεται.
Μετά το πρώτο σοκ, διαπίστωσα ότι είχα γεμίσει με αίματα. Αυτό λοιπόν που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν το ότι αν και για το παιδί που φώναζε οι περισσότεροι απλά κοιτούσαν, για εμένα που δεν είχα πάθει τίποτα και απλά είχα λερωθεί, αμέσως οι γύρω προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν, να μου πουν που έχει βρύση εκεί κοντά κ.λ.π. Τους ευχαριστώ… αλλά δεν είχα εγώ την άμεση ανάγκη για βοήθεια! Μου φαίνεται τραγικό το να υπάρχει ένας χτυπημένος άνθρωπος που φωνάζει για βοήθεια και οι περισσότεροι απλά να τον κοιτάνε, φοβούμενοι μην μπλέξουν με αστυνομία, μην λερωθούν ή δεν ξέρω τι άλλο.
Και αν δεν σας ενδιαφέρει το πρόβλημα του άλλου, να θυμάστε πάντα ότι κάποια στιγμή μπορεί εσείς να είστε στη θέση του και να ζητάτε βοήθεια (δεν το εύχομαι σε κανέναν, συμβαίνει όμως).